เมื่อก่อน...ฉันไม่เคยต้องเดินคนเดียว
เมื่อก่อน...ฉันไม่เคยเหงา
เมื่อก่อน...ฉันไม่เคยอ้างว้างเมื่อมีปัญหา
เมื่อก่อน...ฉันเคยเข้มแข็งเมื่อต้องเผชิญอะไรคนเดียว
เมื่อก่อน...ฉันไม่เคยต้องเก็บ ต้องปิดบังอะไร
เมื่อก่อน...ฉันไม่เคยต้องคิดมากขนาดนี้
เมื่อก่อน...ฉันไม่เคยต้องร้องไห้อย่างไม่มีเหตุผล
เมื่อก่อน...ฉันไม่เคยต้องอยู่คนเดียว
เพราะ ฉัน มี "เพื่อน"
เพราะ ฉัน มี "คนที่เข้าใจ ยอมรับ ให้กำลังใจ ห่วงใยและอยู่เคียงข้างฉันเสมอ"
เพราะ ฉัน มี "เธอ"
แต่ตอนนี้...ตรงกันข้าม..."เธอ"หายไปไหน???
.....
...
>สองด้าน<
สิ่งที่ฉันทำมันดีไม่พอ...หรือ...เธอไม่เคยมองมันว่า ดี
ฉันไม่เคยทำดี...หรือ...เธอไม่เคยมองเห็น
สิ่งที่ฉันทำ มันเห็นแก่ตัว....หรือ...เธอไม่เคยเปิดใจ
ฉันนิ่งเงียบของฉันเอง...หรือ...ฉันไม่มีตัวตน
ฉันคิดมาก...หรือ...เพราะเธอไม่เคยคิด
ฉันเคยเป็นคนสำคัญของเธอ...หรือ...ฉันสำคัญตัวผิด คิดไปเอง
ฉันใส่ใจ หวงเธอมากไปเอง...หรือ...เธอเองที่ทำให้ฉันเป็นแบบนั้น
เธอเคยดีกับฉัน...หรือ...ฉันบ้าไปเอง
ฉันถอยห่าง...หรือ...เธอเองที่เดินออกไป
ไม่มีใครตอบได้ดี,,,นอกจาก "ฉัน" และ "เธอ"
ฉันมีคำตอบของฉันแล้วในใจ
แต่ฉันไม่รู้คำตอบของเธอ,,,เพราะฉันหมดโอกาสที่จะได้ถาม
แต่ฉันก็ยังรอว่า สักวันฉันจะได้รับคำตอบและความรู้สึกเดิมๆเหล่านั้นกลับมา
ฉันจะเดินไปหาเธอ,,,แต่อยู่ที่ว่าเธอจะหยุดรอฉันแล้วเดินไปกับฉัน หรือ เธอจะวิ่งหนีฉันไป,,,
....................................................................
มีคนบอกว่า " จ ง ใ ช้ ชี วิ ต เ ห มื อ น เ ป็ น วั น สุ ด ท้ า ย "
แล้วเราจะมีความสุข สิ่งที่เราทำมันจะคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไป
อยากทำให้ได้...แต่มันยากจังเนอะ
เพราะทุกวันนี้ก็เหมือนหายใจทิ้งไปวันๆ
ใกล้สอบอีกแล้ว :(
เฮ้อ!!!
ปล.
๑ คิดได้งัยวะเนี่ย!!!
๒ เสียเวล่ำเวลาอีกแล้ว
๓ จน เครียด อ่านหนังสือ(มั้ง)
๔ คิดถึงครอบครัวอันเป็นที่รักกกกกกที่สุดจังงง
